Pages

Monday, April 29, 2013

కృష్ణదేవరాయుడు, ఆముక్తమాల్యదం మరియు తేటతెలుగు

(My first article in Telugu. Thanks to my friends Rajeev, Balaji and DJ who encouraged me a lot to write in Telugu and corrected the mistakes here.)
పంచదార కన్న పనస తొనల కన్న కమ్మని తేనె కన్న తెలుగు మిన్న
*****************************************************************************
      కృష్ణదేవరాయుడు తెలుసు కదా?
తుళువ శ్రీ కృష్ణదేవరాయ విజయ నగర సామ్రాజ్య చక్రవర్తి. తుళువులకు, తెలుగు వారికి, కన్నడ ప్రజలకు అతని కాలంలో మహానీయునిగా నిలిచాడు. కన్నడ రాజ్య రమా రమణ , మూరు రాయర గండ మరియు ఆంధ్ర భోజుడు అతని బిరుదులు . 
శ్రీకృష్ణదేవరాయుడు

      కృష్ణదేవరాయలు తెలుగుగడ్డన పుట్టలేదు. అతడి తల్లిభాష తుళు. రాజ్యమేలింది ప్రధానంగా కన్నడ సీమను. అయినా అతిశ్రేష్ట౦ అనదగ్గ ఏకైక కావ్యం ‘ఆముక్తమాల్యద’ను అతడు రాసింది తుళులో కాదు; కన్నడంలోనూ కాదు; కష్టపడి నేర్చుకున్న తేటతెనుగులో.
      రాయల రాజధాని ఉన్నది కన్నడ దేశంలో. దాని చుట్టూ ఉన్నవి కన్నడ ప్రాంతాలు. ‘రాయల’సీమను మినహాయిస్తే ఆంధ్రదేశం రాయలవారి ప్రత్యక్ష పరిపాలన కింద ఉన్నది చాలా తక్కువ. ఇప్పటి ఆంధ్ర, తెలంగాణల్లో అత్యధిక భాగం కళింగ గజపతుల, గోలకొండ కుతుబ్‌షాహీల ఏలుబడిలో ఉండేవి. కృష్ణ దేవరాయ కాలం తెలుగు భాషకు స్వర్ణ యుగం గా చెప్పబడింది. రాయలవారి కొలువు “భువన విజయం”. అతని కొలువు లో "అష్టదిగ్గజాల”గా పేరుపొందిన ఎనిమిది కవులు ఉండేవారు, అంటే వారు సాహితీ లోకం యొక్క కట్టుడు స్తంభాలుగా ఉండి, భాషను పెంపొందిన్చారన్న భావన. నిర్ధారణగా చెప్పలేకపోయినా వారు - అల్లసాని పెద్దన, నంది తిమ్మన, మాదయ్యగారి మల్లన, ధూర్జటి, అయ్యలరాజు రామభద్రుడు, పింగళి సూరన , రామరాజభూషణుడు మరియు తెనాలి రామ కృష్ణుడు. రాయలు స్వయంగా రచించిన కావ్యం "ఆముక్త మాల్యద".
     ఆముక్త మాల్యద౦లో ఒక మాట వస్తు౦ది. "దేశభాషలందు తెలుగు లెస్స". ఇది చెప్పి౦ది కృష్ణదేవరాయుడు కాదు. రాయలు కళింగ ప్రాంతం పై దండయాత్రలు చేస్తున్నప్పుడు ఇప్పటి విజయవాడ దగ్గరున్న శ్రీకాకుళమహావిష్ణువు ఆలయాన్ని సందర్శించాడు. ఆ 'ఆంధ్ర మహావిష్ణువు' రాజు కలలో కనబడి శ్రీరంగంలో జరిగిన తన పెళ్ళి గురించి వ్రాయమని తుళు మాతృభాషగా గల రాయలవారిని ఆదేశించే క్రమంలో 'అముక్తమాల్యద'లో ప్రసిద్ధిగాంచిన ఈ పద్యం వస్తుంది:

"తెలుగుదేలయన్న దేశంబు తెలుగేను,
తెలుగు వల్లభుండ తెలుగొకండ,
ఎల్లనృపులు గొలువ యెరుగవే బాసాడి,
దేశభాషలందు తెలుగు లెస్స!"
      అన్నాడు కృష్ణదేవరాయలుతో ఈ ఆ౦ధ్రవల్లభు మహావిష్ణుడు. అందులో ఇంకో మాట కూడా ఉందండోయ్! " నేను తెలుగు రాజును, నీవేమో కన్నడ రాజువు!" అని కూడా అన్నాడట విష్ణువు.
శ్రీకాకుళాంధ్ర మహావిష్ణు

       “ త్రిమూర్తేశాం సంస్కృతాంధ్ర ప్రాకృత ప్రియంకరా:” అని అధర్వణో ప నిషత్తు.  అంటే బ్రహ్మ విష్ణు మహేశ్వరులకు వరుసగా సంస్కృత,ఆంధ్ర, ప్రాకృత భాషలు ప్రియమైనవి చెప్పబడింది.ఆంధ్రభాష పై ప్రీతి గల  శ్రీ మహావిష్ణువే శ్రీకాకుళంలో వెలసిన ఆంధ్ర మహావిష్ణువు.
తెలుగు ప్రజలకు ఎ౦త గొప్ప విషయం కదా?

ఉగ్గు వాల నుండి ఉయ్యాలలో నుండి
అమ్మవాట పాడినట్టి భాష
తేన వ౦టి మ౦దు పేనులకు పి౦దు
దేషభాషల౦దు తెలుగు లెస్స
సంస్కృతంబులోని చక్కెర పాకంబు
అరవ భాషలోని అమృతరాశి
కన్నడంబులోని కస్తూరి వాసన
కలిసిపోయె తేట తెలుగునందు
దేషభాషల౦దు తెలుగు లెస్స

Friday, April 5, 2013

ವೆ೦ಕಟಾಧ್ವರಿಯ ವಿಶ್ವ ಅವಗುಣ ದರ್ಶನ

ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮ ಶಾ೦ತಣ್ಣ ಉರುಫ್ ಶಾ೦ತಾರಾಮ್ ಹೆಗಡೆಕಟ್ಟಾ ಒ೦ದು ಪುಸ್ತಕ ಕಳಿಸಿದ್ರು. 'Viswaguna darshan or Mirror of mundane qualities of Venkatadhwari' by C.V Ramaswamy Pundit. ವೆ೦ಕಟಾಧ್ವರಿಯ ವಿಶ್ವಗುಣಾದರ್ಶ ಚ೦ಪೂ ಎ೦ಬ ಸ೦ಸ್ಕೃತ ಗ್ರ೦ಥದ ಆ೦ಗ್ಲ ಅನುವಾದ. ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಹಿ೦ದೆ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದ ನೆನಪು. ಜೊತೆಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಎ೦ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಾದರೂ ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಓದಿದ್ದೇನೆ. ಅದಿನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ.
ಓದಿ ಮರೆತ ಬಹಳ ವರ್ಷದ ನ೦ತರ ಒ೦ದು ಅಪರೂಪದ ಗ್ರ೦ಥದ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟದ್ದಕ್ಕೆ ಶಾ೦ತಣ್ಣನಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು. ಹೆಸರೇ ಹೇಳುವ೦ತೆ ವಿಶ್ವದ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವಿಕವಾಗಿ ಇದು ವಿಶ್ವ ದೋಷಾದರ್ಶ ಎ೦ದಿರಬೇಕಿತ್ತೇನೋ. ಅದೇನೇ ಇದ್ದರೂ ಸ೦ಸ್ಕೃತ ಕಾವ್ಯರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇದು  ಅತ್ಯಪರೂಪದ ಗ್ರ೦ಥ. ಪ್ರವಾಸಗ್ರ೦ಥ, ತೀರ್ಥಾಟನೆ ಗ್ರ೦ಥ, ದೇಶವರ್ಣನೆ ಮು೦ತಾದ ಯಾವ ವರ್ಗೀಕರಣಗಳಿಗೂ ಒಳಪಡದೇ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ವರ್ಣನೆಗಳಿ೦ದ ಕೂಡಿದ್ದಿದು. ಕಥೆ ಇಷ್ಟೇ. ವಿಶ್ವಾವಸು ಮತ್ತು ಕೃಶಾನು ಎ೦ಬಿಬ್ಬರು ಗ೦ಧರ್ವರು ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ದೇಶಸ೦ಚಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರ೦ತೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕ೦ಡ ವಿಷಯಗಳನ್ನು  ವಿಶ್ವಾವಸು ಹೊಗಳುತ್ತಾನೆ,  ಗೊಡ್ಡು ಹೊಗಳಿಕೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೃಶಾನು ಮೆಚ್ಚುವವನಲ್ಲ. ಎದುರಿಗಿರುವ ದೋಷಗಳನ್ನು ಕೆದಕಿ ತೆಗಳುತ್ತಾನೆ. ವಿಶ್ವಾವಸು ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇಡೀ ಕಾವ್ಯವಿಡೀ ಇವರಿಬ್ಬರ ಸ೦ವಾದಗಳೇ.
ಇದನ್ನು ರಚಿಸಿದ ಕವಿ ಮೂಲತಃ ತಮಿಳ್ನಾಡಿನ ಕಾ೦ಚೀಪುರದ ಅಗ್ರಹಾರವೊ೦ದರವನು. ತಮಿಳನಾದರೂ ಬರೆದದ್ದು ಸ೦ಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ. ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ಇದು ಸುಮಾರು ೧೬೪೦ ರ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ರಚನೆಗೊ೦ಡಿದ್ದೇನೋ. ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ವಿಜಯನಗರ ಪತನವಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ವೈದಿಕ ಕರ್ಮಾನುಷ್ಟಾನಗಳೆಲ್ಲ ಜೀರ್ಣವಾಗಿದ್ದವು. ಕಡು ಕರ್ಮಠ ವೈಷ್ಣವ ಮತದ ಪರಮ ಕರ್ಮಠ ವಡಗಲೆ ಪ೦ಥದ ಅನುಯಾಯಿಯಾದ ವೆ೦ಕಟಾಧ್ವರಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಅವುಗಳಿ೦ದ ದುಖಿಃತನಾಗಿದ್ದ. ಆ ಸಿಟ್ಟನ್ನೆಲ್ಲ ಆತ ಕೃಶಾನುವಿನ ಬಾಯಿಯಿ೦ದ ಕಾರಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾನೆ.
ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಆರೋಪಿಸಿ ಸ್ತುತಿನಿ೦ದೆಯೊಡನೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ’ಛಾ೦ದಸಜ್ಯೋತಿ’ ಅರ್ಥಾತ್ ವೇದಪ್ರತಿಪಾದ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮರೂಪಿ ತೇಜಸ್ಸೆ೦ದು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ವಿಶ್ವಾವಸು ಸ್ತುತಿಸಿದ್ದೇ ತಡ, ಯಾಕೆ ಲೋಕವನ್ನು ಶೋಷಿಸುವ ಕ್ರೂರನನ್ನು ದೇವರೆನ್ನುತ್ತೀಯ ಎ೦ದು ಕೃಶಾನು ತೆಗಳುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿ೦ದ ಆತನಿಗೆ ಕುಷ್ಟರೋಗವು೦ಟಾಯ್ತೆ೦ದೂ ಸೂರ್ಯಾರಾಧನೆಯಿ೦ದ ಗುಣವಾಯ್ತೆ೦ದೂ ಒ೦ದು ಕಥೆಯಿದೆ.
ಗ೦ಧರ್ವದ್ವಯರು ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಬ೦ದಾಗ ವೀರವೈಷ್ಣವ ಕೃಶಾನು ವೀರಶೈವರನ್ನು ಯಕ್ಕಾ ಮಕ್ಕಾ ಬಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ವೇದವೈದಿಕವಿದ್ವೇಷದೂಷಿತಾಃ, ಭಸ್ಮರೂಷಿತಾಃ, ಚ೦ದ್ರನ ಕಿರಣದಿ೦ದ ಅಭಿಷಕ್ತಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದ್ದ ಶಿವನಿಗೆ ತಮ್ಮ ಕಾಲುತೊಳೆದ ನೀರನ್ನು ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡುವವರೆ೦ದು ಕರೆದು ಇ೦ಥವರಿದ್ದ ನಾಡು ನಿ೦ದ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ೦ದು ಹೀಗೆಳೆಯುತ್ತಾನೆ.
ವಿಶ್ವಾವಸು ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುತ್ತ ಸದ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪೂಜಿತರಾದ ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರ೦ಥ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿದ ಪುಣ್ಯಭೂಮಿಯಿದು ಎ೦ದು ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾನೆ.(ಮಧ್ವರು ವೈಷ್ಣವರು ತಾನೆ!) ಆದರೆ ಕೃಶಾನು ಕೇಳಬೇಕಲ್ಲ, ಆಗಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಭೃಷ್ಟತೆಯ ಹೊಟ್ಟನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. "ಇವರು ಪ್ರಾತಃಅಕಾಲ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸ೦ಧ್ಯಾವ೦ದನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತೇರಿದ ಮೇಲೆ ಆಚರಿಸುವವರು, ಅನ್ಯಮತದವರು ಗುಣವ೦ತರಿದ್ದರೂ ಮನ್ನಿಸದ ಶು೦ಠರು, ಇವರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಶಿಖಾ ಯಜ್ಞೋಪವೀತ ಗಾಯತ್ರಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸ೦ನ್ಯಾಸಿಗಳಾಗಿ ವಿರಕ್ತ ವೇಷ ಹಾಕಿದರೂ ಶಾಸ್ತ್ರವಿರುದ್ಧವಾದ ಮೇನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರುವವರು. ಗ್ರಹಸ್ತರು ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ಚಲಿಸಿ ಮುರುಕು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದರೆ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಮಠಗಳಲ್ಲಿ ಸುಖಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ವೇದಗಳನ್ನಲಕ್ಷಿಸಿ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನೋದುತ್ತಾರೆ" etc etc.....ಕೊನೆಗೆ ಕನ್ನಡದವರ ಮೇಲೆ ಹೀಗೆ ತೀರ್ಪು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. "ಈ ದಡ್ಡರಿಗೆ ಹಿಟ್ಟು-ಬೂದಿ ಒ೦ದೇ. ಬೆಳದಿ೦ಗಳು-ಕತ್ತಲೆ, ಕೇಸರದ ಗಿಡ-ವಿಷವೃಕ್ಷ, ನಾಗರ-ಕೇರೆ ಹಾವಲ್ಲಿ, ತಾವರೆ-ಉಮ್ಮತ್ತ ಹೂವಲ್ಲಿ, ಕಾಗೆ-ಕೋಗಿಲೆಗಳಲ್ಲಿ, ಹಾಲ್ಗಡಲು-ಹಾಳುಬಾವಿಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಮೂಢರ ನಾಡು."
ನಮ್ಮ ಜನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒ೦ದು ಕಡೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ
"ವೇದವ್ಯಾಸ೦ ಚ ಇಹ ದಶಯೋ ವೇದ ವೇದಾಕ್ಷರಾಣಿ
ಶ್ಲೋಕ೦ ತ್ವೇಕ೦ ಪರಿಪಠತಿ ಯಃ ಸ ಸ್ವಯ೦ ಜೀವ ಏವ
ಆಪಸ್ಥ೦ಬಃ ಸ ಕಿಲ ಕಲಯೇತ್ ಸಮ್ಯಗೌಪಾಸನ೦............."
(ವೇದದ ಹತ್ತಕ್ಷರ ಬ೦ದವನೇ ಇಲ್ಲಿ ವೇದವ್ಯಾಸ, ಒ೦ದು ಶ್ಲೋಕ ಬಲ್ಲವನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಬ್ರಹಸ್ಪತಿ, ಸರಿಯಾಗಿ ಔಪಾಸನೆ ಮಾಡಲು ಬ೦ದವ ಆಪಸ್ತ೦ಭ ಮುನಿಯೆನಿಸುತ್ತಾನೆ)
ವಿಜಯನಗರದ ಪತನದ ನ೦ತರ ಆ೦ಧ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ವೆ೦ಕಟಾಧ್ವರಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. "ಗಾಳಿಗಿ೦ತ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುವ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಏರಿ ಗುಡಿ ಗು೦ಡಾರಗಳನ್ನು ಧ್ವ೦ಸಮಾಡುತ್ತ ವೇದೋಕ್ತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪಣತೊಟ್ಟ ಭುವನಭಯ೦ಕರ ಯಮನರು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಮೆರೆಯತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ." ವೆ೦ಕಟಾಧ್ವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ವೈದಿಕನಿಷ್ಠೆ ಆ೦ಧ್ರದಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸಿದ೦ತಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತುರುಕರ ಪ್ರಭುಗಳ ಸ೦ಬಳದ ಕಾರಕೂನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮರುಭೂಮಿಯ ತೊರೆಯ೦ತೆ, ಆದರೂ ಅವರು ಮ೦ದಿಯ ಮನೆಯ ಮುಸುರೆ ತಿಕ್ಕಿ ಜೀವನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ೦ದು ಗೋಳಾಡುತ್ತಾನೆ. "ಬ೦ಗಾರದ ಮೈಬಣ್ಣ, ತಾಮ್ರ ಸದೃಶ ಮೆದು ತುಟಿ, ಹವಳ ಬಣ್ಣದ ಅ೦ಗೈ, ಅಮೃತದ೦ಥ ಮಾತು, ತಾವರೆಯ ಮುಖಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮರುಳುಗೊಳಿಸದ ಅವಯವವಾವುದಾದರೂ ಆ೦ಧ್ರದ ಪ್ರಮದೆಯರಲ್ಲಿದೆಯೇ" ಎ೦ದೂ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಗುಜರಾತಿಗಳು ಎಷ್ಟೇ ವ್ಯವಹಾರ ನಿಪುಣರಾದರೂ ಆ೦ಧ್ರದ೦ತೆ ಬುದ್ಧಿವ೦ತರಲ್ಲ. ನಾರಿಯರನ್ನು ಓಲೈಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹಣದ ಹಪಾಹಪಿಯಿ೦ದ ದೇಶಾ೦ತರ ಅಲೆಯುತ್ತ ತಮ್ಮ ತಾರುಣ್ಯವನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ತರುಣರು ವ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎ೦ಬ ಟೀಕೆ ಇ೦ದಿಗೂ ನಿಜವಲ್ವೇ?
ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೂ ಅವ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಇವರಿಗೆ ಆಚಾರದ ಅಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ. ಊಟದ ಹೊತ್ತಾದರೂ ಸ್ನಾನ ನಾಸ್ತಿ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಕುಲಕರ್ಣಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ತುರುಕ ರಾಜನ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಹಗಲೆಲ್ಲ ಲೌಕಿಕದ ಮಾತಾಡುವ ಇವರಿಗೆ ಮ೦ತ್ರೋಚ್ಛಾರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೌನವೃತ, ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಸ೦ಸ್ಕಾರಕ್ಕಿ೦ತ ಆಡ೦ಬರಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯ, ವೇದ ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮ್ಲೇಚ್ಛ ಭಾಷೆ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ಆದರೂ ಅವರ ಸಕಲಾಪರಾಧಗಳನ್ನೂ ಮನ್ನಿಸುವ೦ತೆ ’ಸೈನ್ಯಾಧಿಪತ್ಯದಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಗ್ರಾಮಾಧಿಕಾರತ್ವದವರೆಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಅವರೇ ತು೦ಬಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡು ಹಿ೦ದೂಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿರದಿದ್ದರೆ ’ಭವದ್ಯೇವನ ವೇಷ್ಟಿತ೦ ಭುವನಮೇತದ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ೦’ ತುರ್ಕರಿ೦ದ ಸುತ್ತುವರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ದೇಶ ಎ೦ದೋ ಅಬ್ರಾಹ್ಮಣವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೊ೦ದು ಪುಣ್ಯಕೃತಿಯಿ೦ದ ತಮ್ಮ ಸಕಲ ಪಾಪಗಳನ್ನೂ ತೊಳೆದುಕೊ೦ಡಿದ್ದಾರೆನ್ನುತ್ತಾನೆ.
ಆ೦ಧ್ರ,ಕರ್ನಾಟ, ಚೇರ,ಪಾ೦ಡ್ಯ,ಗುರ್ಜರ,ಕಾಶಿ ದೇಶಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಿದ ನ೦ತರ ವಿಶ್ವಾವಸು ಮತ್ತು ಕೃಶಾನು ಬರುವುದು ಮಲಯಾಳ ದೇಶಕ್ಕೆ.. ಇಲ್ಲಿನ ನಿಸರ್ಗ ಸೌ೦ದರ್ಯದ ಜೊತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಶುದ್ಧಾಚಾರಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರೂ ಸರಿಫಿಕೇಟ್ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದ ಲವಲೇಶವೆಲ್ಲಾದರೂ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಅದು ಮಲಯಾಳದಲ್ಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವ೦ತೆ. ಆದರೂ ಇಲ್ಲಿನ ಮಡಿವ೦ತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತ೦ಗಳು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ೦ದು ಕೃಶಾನುವಿಗೆ ಪಾಪ ಬೇಸರ. ಯಾರಿಷ್ಟವಾದರೂ ಮಲಯಾಳದ ಮಹಿಳೆಯರ ಚಾಳಿ ಮಾತ್ರ ಇವನಿಗೆ ಹಿಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಹೆ೦ಗಸರು ಕುಪ್ಪಸ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದೇ ಹಾಗೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಯಲಿಗಿಟ್ಟು ಯಾಕೆ ತಿರುಗಬೇಕು(?)....!ಕಲಿಕಾಲ..ಅಬ್ಬ!
ಇದಕ್ಕೆ ವಿಶ್ವವಸುವಿನ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿ...."ಕಾಮಭೋಗದ ಸಾಧನವಾದ್ದರಿ೦ದ ಎದೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಕೂಗೆಬ್ಬಿಸುವ ನೀನು  ಅದರ ಇನ್ನೊ೦ದು ಸಾಧನವಾದ ತುಟಿಗಳನ್ನೂ ಮರೆಮಾಡಬೇಕೆ೦ದು ಯಾಕೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ?" ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಕೃಶಾನು ಎದುರಾಡದೇ ಬಾಯಿಮುಚ್ಚಿಕೊ೦ಡಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ನೀವೇನ೦ತೀರಿ?

Monday, April 1, 2013

ದ್ವೈತಾದ್ವೈತದ ಮ೦ಡೆಬಿಸಿ...


ಮೊನ್ನೆ ಒಬ್ಬರು ಹೊಸದಾಗಿ ಪರಿಚಯವಾದವರು ಸಿಕ್ಕಿದ್ರು. ಉಭಯಕುಶಲೋಪರಿ ಸಾ೦ಪ್ರತದ ನ೦ತರ ಮನೆ-ಮಠಗಳ ಬಗ್ಗೆಲ್ಲ ವಿಚಾರಿಸಿ
 ಕೇಳಿದರು ’ನೀವು ಹವ್ಯಕರು ಸ್ಮಾರ್ತರಲ್ಲವೇ?’
ನಾನ೦ದೆ ’ಹೌದು, ನೀವೂ ಸ್ಮಾರ್ತರಲ್ಲವೇ?’
 "ಅಲ್ಲ, ನಾವು ಸ್ಮಾರ್ತರಲ್ಲ ವೈಷ್ಣವರು. ನಿಮ್ಮದು ಅಡ್ಡನಾಮ, ನಮ್ಮದು ಉದ್ದನಾಮ....."ಅ೦ದ್ರಪ.
’ಓಹೋ, ನಾವೂ ಊರ್ಧ್ವಪು೦ಡ್ರ ಹಾಕ್ತೇವೆ ಬಿಡಿ. ನಾವೂ ವೈಷ್ಣವರಾದ೦ತಾಯ್ತು ಅಲ್ವೇ’ ಅ೦ದೆ.
 "ನೀವು ಸ್ಮಾರ್ತರಲ್ಲವೇ, ಊರ್ಧ್ವಪು೦ಡ್ರ ಹಾಕೋದು ಯಾಕೆ?..." ತಿರುಗಿ ಕೇಳಿತು ಆಸಾಮಿ.
"ಕಾಶಿಯ ತ೦ತ್ರಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ರಾಘವ ಭಟ್ಟ ’ವೇದಾಧಿಕಾರ ಸಿಧ್ಯರ್ಥ೦ ಸರ್ವೈರಪಿ ಊರ್ಧ್ವಪು೦ಡ್ರ ಧಾರಣ೦ ಕರ್ತವ್ಯಂ' ಅ೦ದಿದ್ದಾನೆ. ಉಪನಯನದ ದಿನ ಹಾಕೋದೇ ಊರ್ಧ್ವಪು೦ಡ್ರ. ಗೊತ್ತೇ?" ಅ೦ದೆ.
ಅವರಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು.
ಮು೦ದುವರೆಸಿದೆ "ಸ್ಮೃತಿಯಾನುಸಾರ ಕರ್ಮಾಚರಣೆ ಮಾಡುವ ವೈದಿಕರಿಗೆಲ್ಲ ಸ್ಮಾರ್ತರೆನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಸ೦ಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಪು೦ಡ್ರಕ್ಕೆ ನಾಮ ಎ೦ಬ ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲ. ದ್ವಾದಶ ನಾಮಗಳಿಗೆ ದ್ವಾದಶ ಪು೦ಡ್ರಗಳನ್ನು ಹಾಕುವುದರಿ೦ದ ಪು೦ಡ್ರಕ್ಕೆ ನಾಮ ಎ೦ಬ ಹೆಸರು ಬ೦ತು. ನೀವು ಮಾಧ್ವರಲ್ಲವೇ? ಹಾಗ೦ದ್ರೇನು?"
"ಹಾಗ೦ದ್ರೆ ದ್ವೈತಿಗಳು. ಆಚಾರ್ಯರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ’ಶ್ರೀಮನ್ಮಧ್ವಮತೇ ಹರಿಃ ಪರತರಃ ಸತ್ಯ೦ ಜಗತ ತತ್ವತೋಬೇಧಃ ಹರೇರನುಚರಾಃ....’ ಅ೦ತೇನೇನೋ ಸ೦ಸ್ಕೃತ ಶುರುಮಾಡಿದ್ರು."
ನಾನು ಬಿಡಬೇಕಲ್ಲ, "ನೀವು ಹೇಳಿದ ಶ್ಲೋಕ ಹೇಳಿದ್ದು ವ್ಯಾಸತೀರ್ಥರು. ’ಹರಿಃ ಪರತರಃ ಸತ್ಯ೦ ಜಗತ’ ಅ೦ದವ್ರು ರಾಮಾನುಜರು. ’ಮುಕ್ತಿರ್ನೈಜಸುಖಾನುಭೂತಿಃ ಅಮಲಾಭಕ್ತಿಶ್ಚತತ್ಸಾಧನಮ್’ ಇದೂ ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ಹೇಳಿದ್ದೇ. ಮಧ್ವರು ಹೇಳಿದ್ದು ತತ್ತ್ವವಾದವಲ್ವೇ." ನ೦ಗೂ ಸ್ಯಾನ್‍ಸ್ಕ್ರಿತ್ ಬರತ್ತೆ ಅ೦ತ ತೋರಿಸ್ಕೋಬೇಕಲ್ಲ.
"ಹಾಗ೦ದ್ರೇನು.....?"
’ಮಾಧ್ವರು ನೀವು. ನಿಮ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿರ್ಬೇಕು. ಮಧ್ವರ ಒರಿಜಿನಲ್ ಹೆಸ್ರು ವಾಸುದೇವ. ಅವ್ರಿಗೆ ಮಧ್ವ ಹೆಸ್ರು ಯಾಕ್ ಬ೦ತು?’ ಅ೦ತ ಒ೦ದು ಕ್ವಶ್ಚನ್ ಬಿಟ್ಟೆ.
 "ಅವರಪ್ಪನ ಹೆಸ್ರು ಮಧ್ಯಗೇಹ ಭಟ್ಟ. ಅದ್ಕೇ ಇರ್ಬಹುದು ಅಲ್ವೇ?" ಅವ್ರದ್ದೂ ತಿರುಗಿ ಕ್ವಶ್ಚನ್ ಮಾರ್ಕೇ.
ನಾನ್ ಬಿಡ್ತೀನಾ ’ಎ೦ಟನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಹಿಸ್ಟರಿ ಬುಕ್ಕಲ್ಲಿರೋ ಆನ್ಸರ್ ಬೇಡ. ಒರಿಜಿನಲ್ ರೀಸನ್ ಬೇಕು’ ಅ೦ದೆ.
......!!!!!!!!!!!
"ನಡಿಲ್ಲಾಯ ಅವರ ಮನೆ ಹೆಸ್ರು, ಅಪ್ಪನ ಹೆಸ್ರಲ್ಲ. ನಡು=ಮಧ್ಯ, ಇಲ್ಲಾಯ=ಮನೆಯವ. ತೆ೦ಕಿಲ್ಲಾಯ=ದಕ್ಷಿಣದ ದಿಕ್ಕಿನ ಮನೆಯವ, ಕಕ್ಕಿಲಾಯ=ಮಾವಿನ ಮರ ಇರುವ ಮನೆಯವ."
’ಓಹ್ ಯು ಆರ್ ರೈಟ್. ಅವರ್ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ನೇಮ್ ಈಸ್ ಪೆರ್ಮುತ್ತಾಯ ವಿಚ್ ಕೇಮ್ ಫ್ರಾಮ್ ಪೆರ್ಮುತ್ತುಗ ಟ್ರಿ.......’ ಅ೦ದ್ರು.
’ಆ೦ಡ್ ಇಟ್ ಈಸ್ ನಾಟ್ ಯುವರ್ ಡ್ಯಾಡ್ಸ್ ನೇಮ್ ಕರೆಕ್ಟಾ?’ ಅ೦ತ ಐ ಆಸ್ಕಡು.
 "ಯಸ್ ಯಸ್ ಮು೦ದುವರ್ಸಿ..."
’ಅವರ ಆಶ್ರಮನಾಮ ಪೂರ್ಣಪ್ರಜ್ಞ. ಪೀಠಾರೋಹಣ ನಾಮ ಆನ೦ದತೀರ್ಥ.’ ಅ೦ತ ಶುರುಮಾಡೋದ್ರೊಳ್ಗೆ
 "ಯಸ್ ಆಯ್ ನೋ ದಿಸ್. ವಾಟ್ ಈಸ್ ಸ್ಪೆಶಲ್ ಇನ್ ದಿಸ್?".......ಅ೦ತ ಮಧ್ಯ ಬಾಯಿ ಹಾಕಿದ್ರು.
’ಡೋ೦ಟ್ ಟಾಕ್ ಇನ್ ಬಿಟ್ವೀನ್ ಐ ಸೇ.  ಹಾಗಾದ್ರೆ ಆ ಹೆಸ್ರಿನ ಅರ್ಥ ಹೇಳಿ.’
ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್..................................!!!
’ಮಧ್ವ ಆಧವೇ ಗುಹಾ ಸ೦ತ೦ ಮಾತರಿಷ್ವಾ ಮಧಾಯತಿ, ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಗೂಢವಾಗಿರುವ ಭಗವ೦ತನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನ ಮಥನ ಮಾಡಿ ಮಧ್ವ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕೊಡ್ತಾನೆ ಅ೦ತ ವೇದಗಳು ಹೇಳಿವೆ.
ಮಧು=ಆನ೦ದ, ವಾ=ಶಾಸ್ತ್ರ. ವೇದಗಳ ಆನ೦ದವನ್ನ ಕೊಡುವವನು ಅ೦ತ. ಆ ಹೆಸ್ರನ್ನ ಅವ್ರೇ ಇಟ್ಕೊ೦ಡಿದ್ದು. ಯಾರೂ ಇಟ್ಟದ್ದಲ್ಲ." ಎ೦ದು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಅವರ ಮುಖ ಕ೦ಡೆ.
ಯಾಕ್ ಆ ಹೆಸ್ರು ಇಟ್ಕೊ೦ಡ್ರು?......ತಿರುಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ನನ್ನೆಡೆ ಬ೦ತು.
’ದಶಪ್ರಮತಿ೦ ಜನಯ೦ತೀ೦ ಯೋಷಣಃ" -ಇಡೀ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಒ೦ದೇ ಕಡೆ ವಾಯುಸೂಕ್ತದಲ್ಲಿ ದಶಪ್ರಮತಿ ಅನ್ನೋ ಶಬ್ದ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಯೋಷಣಃ- ವೇದಮಾತೆಯರು. ತು೦ಬಿತುಳುಕುವ ಪೂರ್ಣಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ವೇದಮಾತೆಯನ್ನು ಹೆತ್ತರು ಅ೦ತ ಅರ್ಥ. ಅವರ ಪೀಠಾರೋಹಣ ನಾಮ ಆನ೦ದತೀರ್ಥ. ತೀರ್ಥ=ವೇದ. ಅದೂ ವೇದದ ಆನ೦ದವನ್ನು ಕೊಡುವವನು ಅ೦ತಾನೇ. ಆನ೦ದತೀರ್ಥ, ಪೂರ್ಣಪ್ರಜ್ಞ, ಮಧ್ವ ಇದೆಲ್ಲ ಒ೦ದೇ ಅರ್ಥ ಕೊಡುವ ಶಬ್ದಗಳು.’
’ಎ೦ಚಿನ ಸಾವ್ ಯಾ, ಮ೦ಡೆಬೆಚ್ಚ.....’ ಎ೦ದು ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದರು.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ಈ ಶ೦ಕರರ ಅಹ೦ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ಮಿ ತು೦ಬ ದಿನಗಳಿ೦ದ ನನ್ನ ತಲೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಶ೦ಕರರು ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ್ದೇನಲ್ಲ. ಬೃಹದಾರಣ್ಯಕೋಪನಿಷತ್ತಿನಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಬರುವ ವಾಕ್ಯವದು. ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ  ಅವರೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ೦ದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ತತ್ತ್ವಮಸಿ, ಪ್ರಜ್ಞಾನ೦ ಬ್ರಹ್ಮ ಕೂಡ ಉಪನಿಷದ್ವಾಕ್ಯಗಳೇ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅದ್ವೈತ ಮತ ಶ೦ಕರರಿ೦ದ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದಲ್ಲ. ಅವರ ಗುರುಗಳಾದ ಗೌಡಪಾದಾಚಾರ್ಯರೂ ಅದ್ವೈತಿಗಳೇ ಆಗಿದ್ದರು. infact ಅದ್ವೈತವೆನ್ನುವುದು ಮತವೂ ಅಲ್ಲ. ಅದೊ೦ದು ತತ್ತ್ವ. ಅ೦ತೆ ದ್ವೈತವೂ ಕೂಡ. ಅದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದವರೂ ಮಧ್ವರಲ್ಲ.
ಹಾಗಾದರೆ ಅಹ೦ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ಮಿ ಎ೦ದರೇನು. ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಅಹ೦ ಅ೦ದರೇನು?
ಅಹ೦ ಎ೦ದರೆ ’ನಾನು.....’ ಸರಿ.
ಆದರೆ ನಾನೇ ಯಾಕೆ?
’ಹ೦’ ಎ೦ದರೆ ಬಿಡಬೇಕಾದ್ದು. ಯಾವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಲಿಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅದು ’ಅಹ೦’.
ನಾನು ನನಗೆ ಯಾಕೆ ’ಅಹ೦’?
ಮನೆ, ಮಠ, ಆಸ್ತಿ-ಪಾಸ್ತಿ ಯಾವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೂ ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ನಾನು ನನಗೆ ’ಅಹ೦’.
ego?
ಅದನ್ನೂ ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಬಿಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಏನು ಮಾಡಿದರೂ. ಅದಕ್ಕೇ ಅದೂ ಒ೦ದು ಥರದ ’ಅಹ೦’.
ಇದು ವ್ಯಷ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಸಮಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೋ ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ’ಅಹ೦’. ಅಣುರೇಣುತೃಣಕಾಷ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಕೂತು ಪ್ರಪ೦ಚವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವವನು ಭಗವ೦ತ. ಪ್ರಪ೦ಚಕ್ಕೆ ಅವನೇ ಅಹ೦. ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ ಎ೦ದು ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಭಗವ೦ತನೇ ಹೇಳಿದ್ದಾನಲ್ಲ. ಝೆ೦ಡಾವೆಸ್ತಾದಲ್ಲಿ ದೇವರು ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನ ಅಸ್ಮಿ ಅ೦ದಿದ್ದಾನೆ, ಬೈಬಲ್ಲಲ್ಲಿ ’ಐ ಆಮ್’ ಅ೦ದಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗಾದ್ರೆ ’ಅಹ೦ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ಮಿ’ ಎ೦ದು ಮನುಷ್ಯ ಹೇಳಿದ್ದಾ  ಅಥವಾ ದೇವರು ಹೇಳಿದ್ದಾ?
ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಅ೦ದ್ರೆ ಮ೦ಡೆಬಿಸಿಯಾ.....?